Integralna część obszaru nauk medycznych. Jest to nauka o metodach leczenia środkami naturalnymi mających na celu rozwijanie, utrzymywanie i przywracanie im maksymalnych zdolności ruchowych i funkcjonalnych. Według Światowej Konfederacji Fizjoterapii (World Confederation for Physical Therapy) w ramach swoich usług fizjoterapeuta posiada kompetencje do badania, oceniania, diagnozy funkcjonalnej, prognozy, programowania postępowania na potrzeby prowadzonego procesu terapeutycznego.

FM – Fascial manipulation (manipulacja powięzi)

Metoda terapii manualnej, opracowanej przez Luigiego Stecco, włoskiego fizjoterapeutę. Poparta badaniami anatomicznymi prowadzonymi od ponad 30 lat oraz praktyką kliniczną opartą na szerokim spektrum przypadków problemów mięśniowo-szkieletowych i trzewnych a także w ostatnich latach sekcjami anatomicznymi mającymi na celu weryfikację anatomii powięzi. Metoda polega na szczegółowej analizie powięzi poprzez ocenę postawy, a przez to rozłożenie napięć w ciele oraz szereg testów ruchowych i precyzyjną palpację ściśle określonych punktów. Stanowi to całościową interpretację systemu powięziowego.
Szkolenia z tej metody prowadzone są na całym świecie, min. we Włoszech, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii , Brazylii i Niemczech.

Metoda uwzględnia:

całościowe podejście do ciała, traktując poszczególne jego segmenty, jako pojedyncze ogniwa łańcucha tkankowego, którego ciągłość zapewnia powięź. Wyboru punktów przeznaczonych do manipulacji dokonuje się według określonych reguł – na podstawie weryfikacji ruchowej , palpacji oraz wywiadu.

Metoda polega na:

Po zdiagnozowaniu zaburzenia w jednostkach mięśniowo-powięziowych stosuje się techniki manipulacji powięzi w celu przywrócenia prawidłowej funkcji w obrębie tkanek i stawów, co wpływa na poprawę ruchomości oraz zmniejszenie dolegliwości bólowych.

IAOM -International Academy of Orthopedic Medicine

Organizacja zajmująca się szkoleniem lekarzy i fizjoterapeutów w dziedzinie Medycyny Ortopedycznej oraz Terapii Manualnej. Powstała ona w roku 1978 z inicjatywy doktora Jamesa Cyriaxa, który w latach powojennych stworzył podwaliny współczesnej diagnostyki i terapii dysfunkcji mięśniowo-szkieletowych. W ten sposób powstał system diagnostyki i terapii, rozpoznawany zarówno w Europie jak i Stanach Zjednoczonych.

Metodę cechuje:

precyzja w rozpoznawaniu patologii pacjenta, co jest podstawą doboru skutecznych technik leczenia stosowanych przy wszelkiego rodzaju dysfunkcjach mięśniowo-szkieletowych.

W szkoleniu IAOM:

znajdziemy takie elementy terapii jak: mobilizacje, manipulacje, techniki tkanek miękkich, rozciąganie, trening sensoryczny, trening sportowy, neuromobilizacje oraz wiele innych.

PNF - Prorioceptive Neuromuscular Facilitation

Proprioceptywne nerwowo-mięśniowe torowanie ruchu jako koncepcja powstała w 1946 r. w Kalifornii dzięki współpracy neurofizjologa – dr Hermana Kabata i fizjoterapeutki – Maggie Knott.
Jest metodą kompleksowej kinezyterapii, oparta na neurofizjologicznych zasadach wykonywania czynności ruchowych i ich rozwoju w trakcie życia człowieka, wykorzystywana do odzyskiwania utraconych lub kształtowania zaburzonych umiejętności ruchowych.

Metoda PNF:

wiele uwagi poświęca kontroli motorycznej pacjenta, czyli interakcjom między stabilnością i mobilnością jego ciała.

Metoda uwzględnia:

odczuwanie propriocepcji (czucia głębokiego) oraz skupia się na ułatwianiu ruchu zgodnego z fizjologicznymi sposobami wykonywania jak najbardziej skutecznej czynnościowo aktywności ruchowej.

Kinesiotaping (plastrowanie dynamiczne)

Metoda opracowana i spopularyzowana została w latach 80-tych XX wieku jako metoda wspomagająca w fizjoterapii przez japońskiego lekarza dr Kenzo Kase. Kinesiotaping jest terapią wspomagającą leczenie wielu schorzeń.

Aplikacje plastra:

nie mają w większości zastosowań charakteru korekcji mechanicznej, lecz działanie sensoryczne poprawiające funkcjonowanie lokalne lub wpływanie na dysfunkcje znajdujące się poza obszarem objawu (np. bólu). Służą temu testy przesiewowe, dzięki którym terapeuta lokalizuje dysfunkcje organizmu.

Możliwości stosowania:

to nie tylko fizjoterapia sportowa, ale użyteczność technik w pracy z pacjentem z bólem, obrzękami, efektywna terapia blizn, zastosowanie w terapiach neurorozwojowych dzieci, u kobiet w ciąży, zaburzeniach neurologicznych, terapii pooperacyjnej.

FMS - Functional Movement System

Testowanie sprawności narządu ruchu poprzez przeprowadzenie badania funkcjonalnego oraz wzorców ruchowych pod kątem kryteriów jakości ruchu. Pozwala ocenić ewentualne ograniczenia funkcjonalne które mogą prowadzić do urazów, niekorzystnie wpływać na ekonomię oraz jakość ruchu przez co ograniczać poprawę osiąganych wyników w sporcie.

Możliwości stosowania:

Ograniczenia funkcjonalne w obrębie narządu ruchu wynikające m.in. z wad postawy, asymetrii, przykurczów, przeciążeń związanych ze stylem życia, przebytych urazach, nieprawidłowych wzorców ruchowych oraz napięcia w jednostkach mięśniowo-powięziowych.

Ocena narządu ruchu:

ma na celu zapobieganie kontuzjom i urazom oraz poprawy wyników w uprawianym sporcie. Osiąga się to poprzez pracą nad mobilnością oraz danym wzorcem ruchowym i terapii dostosowanej do powstałych zaburzeń po uprzednim wykonaniu badania różnicującego.